Marzy mi się świat pełen usprawnień.

I pomijam już wszelkie usprawnienia dla osób niepełnosprawnych, czy matek z wózkami, bo te powinny być oczywiste i aż dziw bierze, że jeszcze ich nie ma, przynajmniej w naszym kraju. Euro ważniejsze. Ale nie będzie marudzenia, będą bardzo piękne marzenia.

Co ciekawsze, w pełni realne, niektóre w fazie testów, inne produkcji, inne luźnych pomysłów.

A ja chciałabym żeby już były. Bo są fajowe.

Na przykład takie tokijskie elektroniczne oznaczanie ulic . I pójście nawet dalej – osobisty komputer, który informuje, jak dojechać z punktu A do punktu B. Podaje numery autobusów, tramwajów, nazwy linii kolejowych (skoro już w Tokio jesteśmy). Marzę o takim osobistym rozbudowanym GPS , kontaktującym się z wszelkimi rozkładami jazdy on-line, jakimś google maps i polecanymi kawiarniami w pobliżu miejsca gdzie właśnie jestem. - „chcę zjeść obiad, jestem tu i tu, gdzie iść?”

I najlepiej jeszcze żeby ta cała netowa sieć miejsca była usługą dostępną na iPoda , lub – lepiej nawet na iPhona! (Oby pojawił się też w Polsce!). Oprócz cudu techniki miałabym też wszelkie pozostałe udogodnienia – telefon, aparat, odtwarzacz mp3 w jednym.

Po prostu indywidualny przewodnik dla każdego. Fajne nie?

Takie urządzenie mogłoby też być jakimś odtwarzaczem dla e-booków , ale ponieważ wiem, że niekoniecznie wszyscy lubią czytać książki na małym (mimo wszytko) ekranie; chciałabym żeby e-papier był materiałem w powszechnym użyciu.

Zamiast stosów książek – jeden cieniutki wyświetlacz i kostki pamięci – jakie udogodnienie dla uczniów! Ile miejsca w bibliotekach, w domu. I taka Gazeta Wyborcza, czy inna w codziennej prenumeracie prosto na stół do śniadania. Lepsza niż wersja sieciowa. Rozmawiałam kiedyś z mamą, że nie lubi sieciowych gazet, bo lubi mieć ułożone wszystko po kolei na stronach i tylko kartki przerzucać – ciekawe czy przekonałaby się do takiego wynalazku :)

I żeby do tego internet był wszędzie, tak jak już ma to miejsce w Korei Pd. Żeby można było czytać książki z internetowej questii jadąc autobusem. Tak zwyczajnie. A nie musieć siedzieć przed laptopem. Jakby choć ten e-papier był powszechny mogłabym w domu, w fotelu poczytać, a tak z ekranu też mało wygodnie.

Tomek opowiadał mi kiedyś o innym ciekawym projekcie – przekazywanie impulsów po skórze – np wymiana wizytówek przez uścisk ręki. I zapisuje się toto w naszym super urządzeniu. Z jednej strony takie troszkę zbyt futurystyczne, ale czemu nie?

No i poza tym, przy okazji konieczności wymiany dowodów osobistych, stwierdziłam, że nasze dowody są kretyńsko niepraktyczne i niepotrzebne. No bo po co pisać zameldowanie. Żeby każdy potencjalny złodziej mógł wiedzieć, gdzie mieszkamy?

Dowód powinien być chociażby taka kartą z chipem, gdzie dopiero po wpisaniu kodu się dostaje do danych osoby. Mogłyby być różne poziomy tajności – można tam też mieć informacje o grupie krwi, czy całą kartę medyczną.

Ech...a tak mamy kawałek plastiku, który w sumie wcale jakoś lepszy nie jest niż książeczka, poza tym, że mniejszy. Ewentualnie taki dowód można by na owym urządzonku zakodować i już w ogóle mamy wszystko w jednym :P

A te wszystkie cudeńka są ładowane za pomocą ruchu – projekt jakiegoś Chińczyka w Stanach – żeby wrzucić w buty mikro prądnicę, która ładowałaby noszony telefon, czy odtwarzacz mp3. Po prostu ideał. Zwłaszcza na wyprawy w góry, czy jakieś dzikie zakątki świata! Sami ładujemy wszelkie urządzenia elektryczne. Bajka.

I naprawdę to nie żadne tam SF. Tylko taka zupełnie realna przyszłość. Tylko chciałabym jej już móc doświadczać, choć troszkę. A na razie, niestety, nawet sklep iTunes niedostępny tak zupełnie otwarcie dla Polski, choć może wprowadzenie AppleTV coś tu zmieni. Powinno.

Lubię nowinki techniczne. Lubię engadget. I lubię sobie czasem pomarzyć, co jeszcze można zrobić fajnego z technologiami wszelakimi.